Η εκλεκτική καταλυτική αναγωγή (SCR) είναι πιθανών η πιο διαδεδομένη διαδικασία για τον περιορισμό των εκπομπών NOx σε συνθήκες lean burn (περίσσεια O2). Αν και η NH3 και η ουρία είναι επί του παρόντος η προτιμώμενη επιλογή ως αναγωγικό μέσον για τις εφαρμογές SCR των NOx σε σταθερές μονάδες παραγωγής ενέργειας και χημικών, άλλα αναγωγικά μέσα όπως το H2, οι ελαφριοί υδρογονάνθρακες CxHy/CxHyOz και το CO έχουν πρόσφατα προσελκύσει έντονο ενδιαφέρον, καθώς τα συστατικά αυτά συνήθως συνυπάρχουν με τα ΝΟx στα καυσαέρια, γεγονός που τα καθιστά εύκολη στην εφαρμογή λύση. Μέχρι τώρα, ποικίλα καταλυτικά συστήματα που βασίζονται στη χρήση ευγενών μετάλλων (π.χ. Rh, Pt, Ir, Pd) διασκορπισμένων σε φορείς μικτών οξειδίων γ-Al2O3- (CeO2, La2O3, ZrO2, BaO, κ.λπ.) έχουν χρησιμοποιηθεί για τον έλεγχο των εκπομπών CO, HCs και NOx και έχουν επιδείξει εξαιρετικές καταλυτικές ιδιότητες και ανθεκτικότητα στην παρουσία ατμού και S στα απαέρια. Ωστόσο το υψηλό κόστος των υλικών αυτών σε συνδυασμό με τη σπανιότητα τους και τη σχετικά κακή θερμική τους σταθερότητα εξαιτίας της τάσης τους να συσσωματώνονται σε υψηλές θερμοκρασίες και οξειδωτικές συνθήκες, έχει οδηγήσει στην αναζήτηση εναλλακτικών καταλυτικών συστημάτων, όπως εκείνα που βασίζονται σε περοβσκιτικά υλικά. Οι περοβσκίτες, με γενικό τύπο ΑΒΟ3, ανήκουν στην κατηγορία των μικτών οξειδίων και παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι μόνο λόγω της υψηλής θερμικής σταθερότητας και των μοναδικών φυσικοχημικών ιδιοτήτων, αλλά εξαιτίας της ευελιξίας τους να συνδυάζουν και να ενσωματώνουν διάφορα χημικά στοιχεία στο πλέγμα τους, γεγονός που ευνοεί τις καταλυτικές αντιδράσεις deNOx [1]. Η παρούσα εργασία, αποτελεί μια βιβλιογραφική ανασκόπηση που αφορά την εφαρμογή των CxHy/CxHyOz, του H2, και του CO ως αναγωγικά μέσα στην SCR των NOx σε περοβσκιτικά υλικά ενώ δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο της φύσης του αναγωγικού παράγοντα και της σύνθεσης των περοβσκιτών. Επιπλέον, γίνεται προσπάθεια για περαιτέρω συσχέτιση μεταξύ των φυσικοχημικών ιδιοτήτων των περοβσκιτικών υλικών και της δραστικότητας τους σε αντιδράσεις deNOx, και παρουσιάζονται προτεινόμενα μηχανιστικά μοντέλα του ρόλου των ενεργών θέσεων του περοβσκίτη στην deNOx απόδοσή του τα οποία δυνητικά ανοίγουν το δρόμο για περαιτέρω βελτίωση της αποτελεσματικότητάς τους σε τέτοιου είδους καταλυτικές αντιδράσεις.
Please read the full paper below.